Ladies & Gentlemen We Are Floating In Space

Jak to jest być fanem zespołu, który zabił Iana Curtisa ? (recenzja “Total: From Joy Division to New Order”)

2011-07-20T08:12:00.000-07:00

Jak to jest być fanem zespołu, który zabił Iana Curtisa ?

Album “Total: From Joy Division to New Order” został wydany w Wielkiej Brytanii 6 czerwca 2011 roku i zawiera osiemnaście piosenek dwóch zupełnie różnych gatunkowo zespołów. Których jedyne, co łączy to śmierć Iana Curtisa.

New Order na tym albumie pewnie zarobi, bo jaki mogliby mieć inny cel muzycy z Manchesteru. Przecież nie wspomnienie o swoim nieżyjącym już od przeszło 30 lat przyjacielu.

Pierwsze pięć utworów na albumie (“Transmission”, “Love Will Tear Us Apart”, “Isolation”, “She’s Lost Control” oraz “Atmosphere”) należy do Joy Division. Właściwie na tym koniec dobrych piosenek. Rozpasani muzycy pozwoli sobie na aż trzynaście kawałków pod swoim nowym szyldem, wciskając fanom wszystkie swoje popowe hity (jedynie wyłamuje się „Ceremony” ) Zestawienie pierwszych pięciu kawałków z resztą albumu pokazuje jak mocno zespół chciał odejść od pierwszych dokonań. Pokazuje to też jak bardzo nie są wdzięczni Ianowi za wysiłek, który włożył w zespół, a oni dzięki jego śmierci mogą się cieszyć sławą i legendą.

Po pierwszych sześciu utworach, dobija fanów Joy Division energiczny, do tańca w parze, na dyskotece, dla pijanej młodzieży największy hit „ Blue Monday” . Przekrój całej dyskografii kończy niepublikowany wcześniej utwór „Hellbent”. I to także kolejny minus, dla którego nie powinno sięgać się po album “Total: From Joy Division to New Order”.

Żałować można, że album nie został wydany w dwóch cd z taką samą ilością utworów obu zespołów. Wtedy taka kompilacja miałaby jakikolwiek sens. Mimo tego fani New Order, powinni się zastanowić czy warto słuchać zespołu, który mocno przyłożył się do śmierci swojego pierwszego lidera. Przyłożył się do śmierci po to tylko, aby Bernard Sumner, mógł pieścić swoje ego i wyjść z kompleksów, które miał przy Curtisie.

Ta „druga” część albumu na pewno przypadnie do gustu wszystkim tym, którzy mają ochotę potańczyć w ciepłe wieczory przy rytmach troszkę ambitniejszych od zwykłego łubu-dubu.

Ale co by złego nie powiedzieć o “Total: From Joy Division to New Order” , to powinniśmy podziękować, że świat na nowo może usłyszeć głos Iana.

Tracklista:

Joy Division:

01. Transmission

02. Love Will Tear Us Apart

03. Isolation

04. She's Lost Control

05. Atmosphere

New Order:

06. Ceremony

07. Temptation

08. Blue Monday

09. Thieves Like Us

10. The Perfect Kiss

11. Bizarre Love Triangle

12. True Faith

13. Fine Time

14. World in Motion

15. Regret

16. Crystal

17. Krafty

18. Hellbent

Wydawca: Rhino (2011)

Ocena : 8/10

Za utwory 1 – 5

Ocena: 5/10

Za utwory 6- 18

SCENA REWOLUCYJNO-LITERACKA na SLOT ART FESTIWAL 2011

2011-06-07T04:10:00.000-07:00

SCENA REWOLUCYJNO-LITERACKA

Bunt – Sztuka – Progres

Miejsce: Wirydarz

Drodzy Towarzysze! Poeci! Prozaicy! Dzieci Sztuki! Zapraszamy na Scenę Rewolucyjno-Literacką do zgłębienia "polskiej myśli szkoleniowej" z nurtu "literatura dla wszystkich", buntu, warsztatu pisania oraz anegdot z życia literackiego.

Grupa Towarzyszy w składzie: Jadwiga Skowron TW. Skowronek, Anna Czyrska TW. Xsiężna, Maciej Taranek TW. Dresu Dres oraz Mateusz Kulesza TW. Kulesza będą wam wpajać myśl rewolucyjną z szeroko pojętej dziedziny literatury.

WARSZTATY

Codziennie trzy rewolucyjne warsztaty.

Budzimy nasze głowy do twórczego myślenia. Wyklejanki, wykreślanki i wszelakie układanki uczynią język giętkim, aby powiedział wszystko, co pomyśli głowa (a nawet więcej!) czyli od godz. 11:00 do 12:45 Creative writing. Rozgrzewka literacka z Towarzyszką Skowron.

Drugą turę warsztatów będzie prowadzić dwójka przystojnych Towarzyszy Kulesza i Taranek. Kobiety, bójcie się! Będą rozbierać wasze wiersze na czynniki pierwsze, bawić się głosem, pokazywać jak czytać literaturę, sztuczki, jak wyjść na scenę, aby wszyscy was słuchali. Huczne zabawy z Miłoszem, Różewiczem, Świetlickim i resztą poetów to tylko część tego, co was czeka na „Warsztacie Literackim”. Obowiązkowo przynieście swoje wiersze! Zaczynamy o 13:00, kończymy o 14:45.

Codzienną porcję warsztatów zamykać będą niezwykle ciekawe zajęcia "O Buncie w literaturze”. Towarzyszka Czyrska rozprawi się z bruLionem, ciemną stroną życia literackiego, naprowadzi was na drogę pozytywnego buntu, własnej ścieżki w literaturze. Zagrzeje do walki z kapitalizmem i złem w tym strasznym świecie literatury. Wyjdą na jaw rzeczy, po których nie będziecie mogli zasnąć! Jeżeli chcecie, aby wasze głowy doznały oświecenia, przyjdźcie na 15:00(kończymy o 16:45).

OPEN MIKE

Po tak silnych emocjach nadchodzi pora, abyście pokazali, czego się nauczyliście. Rewolucja pełną gębą tylko na Open Mike. Przynieście swoje prace, wiersze, prozę – wszystko to, co chcecie zaprezentować światu. Nikt was nie będzie oceniał! Żadnego jury! Tylko Ty i Mikrofon. Przyjdź i się odważ! Od wtorku do piątku w godz. 18:30-19:30.

WIECZORY AUTORSKIE

Każdego dnia tuż po Open Mike’u posłuchacie Towarzyszy poetów i prozaików. Niektórzy już mają za sobą wydane tomiki. Wszyscy są bardzo zdolni i niezwykle prawdziwi. Przyjdźcie i posłuchajcie!

wtorek: Jadwiga Skowron, Anna Czyrska (tomik „ZERO”)

środa: Ola Olejniczak, Szymon Stoczek (tomik „ ARIEGARDA: PRÓBA CAŁOŚCI”)

czwartek: Beata Podsiadły oraz laureaci OKP im. Iana Curtisa Majka Walencik, Michał Wolny i Bogumiła Jęcek (tomik w drodze).

piątek: Marta Kucharska i Mirosław Marcol (tomik „ VULGARIS AUANTRA”)

SLAM

Ostatniego dnia festiwalu odbędzie się Slam. Porcja krzyku, darcia gardła, pokaz tego, czego się nauczyliście przez cały festiwal. Oceniać będziecie się sami. Osoby, które dostaną największą ilość głosów od publiczności, zdobędą nagrody: dla trzech najlepszych zawodników gadżety slotowe, dla zwycięzcy dodatkowo nagroda niespodzianka. 9 lipca – 18:00-20:00.

KONCERT

I na koniec apetyczna wisienka na literackim torcie: w sobotę o 20:00 ODAIBE i K.Z. porażą was obrazem i dźwiękiem przetworzonym jak cała współczesna cywilizacja. Towarzyszyć temu będzie klimatyczny, poetycki wokal.

Program w skrócie:

Od wtorku 5 lipca do soboty 9 lipca:

11:00 – 12:45 – „Creative writing. Rozgrzewkaliteracka”

13:00 – 14:45 – „WarsztatLiteracki”

15:00 – 16:45 – „O buncie w Literaturze”

18:30 – 19:30 - „Open Mike”

19:30 – 21:00 – wieczory autorskie zaproszonych poetów

oraz wyjątkowo w sobotę 9 lipca:

18:00– 20:00 – Slam z nagrodami

20:00 – 21:00 Koncert ODAIBE i K.Z.

Zwyciężczyni I OKP im. Iana Curtisa: Majka Walencik

2011-05-31T03:54:00.000-07:00

Majka (Aleksandra) Walencik, urodzona 1 czerwca 1995 roku w Gdyni. Fascynuje się muzyką (i jest bezgranicznie pogrążona w miłości do płyt winylowych), uwielbia aktorstwo, malowanie i rysunek. Czasem pisze wiersze, ale słowa 'poetka' nie lubi i w tym względzie jest trochę ignorantką – raczej nie czyta poezji, choć lubi Świetlickiego, żadnych znaczących wygranych jeszcze na koncie nie ma.

o kobietach i innych

miasta już nie płoną przez małe światła
a chłopcy mali odrośli matkom od piersi
teraz lgną do bardziej papierowych

kobiety nie chowają się przed bezwstydem
wychodzą piękne i mieszczą się na świecie
te perfekcyjne zostają w domach
przy zgaszonych światłach czytają klasyków
bij się o nie

powiedz.

powiedz mi o czym milczysz
powiedz o czym myślisz wieczorami
powiedz to czego nie mam wiedzieć

dwanaście razy odpalasz
papierosów dwanaście
jak apostołów chciałbyś je nazwać: święte

zejdź do mnie
ja zejdę do ciebie

halloween

odwrócony krzyż niewiele zabiera z Chrystusowego
jeden poziom i wszystko inne
tak niewiele

zazwyczaj boisz się patrzeć na widma
martwe prostytutki
mają w zwyczaju podrabianie Twoich najlepszych sygnatur
gdy ostatniej nocy października malujesz usta na czerwono

zaprzyjaźniasz się wtedy z lustrem
jesteś szczerością

upodlenia

wieczorami chodzi się po barach
upodla się stoliki
nasiąknięte wódką chylące się pod ciężarem niepięknych ciał
pod koniec dnia zdejmuje obrączki
z purpurowych głów /

poukrywana po trawnikach
po kolorowych posadzkach i burych kątach które
nigdy nie przekroczą dziewięćdziesięciu stopni
pijam kawę jak napój bogów

jest jeden Bóg
jeśli ten nie chce
niech jeden z wielu pomoże

brzydkie kobiety

brzydkie kobiety szyją skarpetki
kochane gotują przed południem

czasem listonosz zapuka i zrobi plagiat
którejś z nich nędzną kopię
wrzeźbi w swoją żonę

co roku przyjeżdża tędy teatr z nadzieją
setki nieładnych nadziej szaleją na polach
nadziej pierogi słyszą
wracają w pohukiwanie swoich włóczek

monologi brzydkich kobiet niosą się echem
biegają i krzyczą jak Dolly Parton
jolene

Michał Wolny. Laureat I Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Iana Curtisa.

2011-05-02T04:25:00.000-07:00

Michał Wolny, 17 lat, uczeń 2 klasy szkoły średniej, poeta. Posługuje się mową wiązaną od ponad 2 lat.Laurat
wielu konkursów poetyckich oraz turniejów jednego wiersza. Fascunuje się Wojaczkiem, Bursą, Świetlickim, Grochowiakiem, Zadurą, ale także klasyką- Miłoszem, Różewiczem, Herbertem.

W wolnych chwilach zajmuje się również poezją śpiewaną.

ELEGIA O OSIEROCONYCH BANITACH

jesteśmy dzieci matki Ziemi
niegroźne nam krwawe bruzdy
i siniaki- znamy tylko
idee gumowych pał i noży

w stalowych datach historii
zagnieżdżamy tylko suche carpe diem

do nagich ścian przestrzeni
którą rozepchaliśmy z nicości w nicość
przymarzają kolejno
łokieć, łydka, kolano, język, pierś

nasz pokój miał pachnieć winem
(tak jak o tym marzyliśmy)

jesteśmy dzieci Ojca Nihila
pomrzemy tak jak nas nauczył ojciec
i nawet matka się nas wyprze
zamiatając pod sukno liche atomy

XXX

kiedy opadną ślepe juwenalia?
co twarz- jaskółki oddechem formują.
matka rodzi nas niby wielka Galia
niewdzięczny syn wyczekuje jej śmierci.

wkładam motykę pomiędzy jej piersi
gdy śpi. trudno oddzielić od powietrza.
wiersze kroczą równo jak małe gęsi.
skrzydełka trzepoczą całkiem bezwietrznie.

krytycy podcinają brzydkim szyje.
to darwini wątłej literatury.
gdy zejdę opadną na szaniec, wcześniej.

umyję im zęby. włożę do trumienek. tury ustawią
się dziobem ku ziemi. ta otworzy się i połknie jak piec
krematorium.nie płacz. gotowy nawóz pod pięty pokoleń.

PATRIOTYZM

I

nie ogarnia wymionami tylu twarzy .
a malowani chłopcy oddali za nią
życie. my kiedyś przyzwyczajeni , starzy
a póki co myjemy plecy edycie.

II

POLSKA CHRYSTUSEM NARODÓW- wieszczą/wrzeszczą,
(niepotrzebne skreślić)przeterminowane
swojskie parówki. mefisto ubrał nowe
imię : ekonomia. do gardła kielonek.

wiśniówki. do pizzy dodać ryż, frytki, wlać
bimber, zamieszać aż do supermocarstwa.
przełknąć ptasią i świńską grypę. zjeść bigos,

przyrządzony przez głodne państwo. przetrwać
chrypę. pogłaskać kłamstwo. aby tylko nie
ta ładna, pieprzona unifikacja.

Marcin Polak. Laureat I Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Iana Curtisa.

2011-04-14T08:55:00.000-07:00

Marcin Polak (1979) – Mąż i ojciec. Poetycko zadebiutował w Zeszytach Poetyckich (2006). Pisze doktorat z filozofii. Tłumaczy eseje filozoficzne z francuskiego na polski. Współpracuje z Instytutem Myśli Józefa Tischnera. Pisze wiersze dobre i złe. Mieszka w Krakowie.

Gang-bang

W księgarni jest ciepło
biorę do ręki książkę
wsadzam nos między strony
wciągam zapach farby drukarskiej
gładzę opuszkami nietknięte kartki
przelatuję ją szybko

Później już tylko patrzę (lubię patrzeć)
jak nieznajomy bierze ją płaci
(ja nie muszę płacić) idzie do domu kładzie
na łóżku zdejmuje ubranie najpierw
jeszcze piją razem herbatę czy kawę po czym
wchodzi w nią

Rozpad

On siedzi przed nią a ona to
ściana to doniczka to okno to coś
powiedz wreszcie mówi ale
co tu mówić nie

on dziś już nie płaci ona
zapłaci za wszystko a on tylko
drzwi aleja mostek słowa bez
związku

Czas

Żaden ze mnie święty Augustyn

ale ostatnio nie gonię już czasu

niech sobie ucieka jak dziecko

(to nie jest imię dla dziecka)

Czas przystaje i czeka zawsze

z łobuzerskim uśmiechem

nieruchomo wołam

jak nie zawrócisz to koniec zabawy

wtedy się cofa

łagodnie bierze mnie za rękę

Idziemy razem przez chwilę

w ciszy

Wyniki I Ogólnopolskiego Konkursu im. Iana Curtisa:

2011-03-14T05:48:00.000-07:00

Wyniki I Ogólnopolskiego Konkursu im. Iana Curtisa:
Zwyciężyła Majka Walencik, Gdynia.

Wyróżnienia:
1. Michał Wolny , Bytom
2. Marcin Polak, Kraków
3. Bogumiła Jęcek ,Łódź

Gratulujemy!

12 marca 2011 - Pub "Zodiak"

2011-02-20T14:45:00.000-08:00

Jury I Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Iana Curtisa ogłasza:

Po przeczytaniu 203 zestawów konkursowych do Nagrody Głównej nominuje autorów z godłami:
1. Bharatanatyam
2. Kidney
3. Coś tam
4. Panorama
5. Shuffle Note
6. Zakręcone w butelce
7. Dżin
8. Wariacje na temat
9. Klepsydra
10. Zetka
11. Lew Morski
12. Princess Stardust
(Kolejność przypadkowa)

Ogłoszenie ostatecznych wyników: 12 marca 2011 Wrocław Pub Zodiak
naciśnij na obraz aby powiększyć

Ian

2011-02-10T08:28:00.001-08:00

AB BL

2011-02-02T14:30:00.000-08:00

Spotkania z BL

2011-01-29T17:47:00.000-08:00

Spotkania

Pamiętam dobrze, kiedy dostałem maila kilka lat temu o tym, że dostałem się na „warsztaty” wielkiego wydawnictwa. Byłem zachwycony. Jako początkujący poeta było to dla mnie coś w stylu zauważenia. Uwierzyłem, że istnieje coś jak łowca talentów literackich. Uwierzyłem, że jestem traktowany poważnie przez BL. Udział wielu akcjach sponsorowanych przez miasto Wrocław było wtedy dla mnie bardzo podniecające. Jeszcze nigdy, jako początkujący nie dostałem szansy od jakiegoś wydawcy. Wtedy nie wiedziałem, co to jest dobra poezja. Pisałem kilka tekstów dziennie po kilku miesiącach miałem ich kilkaset. Przez pewien czas brałem udział we wszystkich akcjach organizowanych przez BL. Nawet do tej pory mój tekst jest dostępny na ich portalu. I cóż z tego?

AB mafioso-szef wydawnictwa oczekuje od swoich psów poddania się i bycia wierną suką. Wystarczy przyjść na kilka spotkań, które organizują. Jeżeli to nie wystarczy to można pójść na festiwal i przyglądnąć się śmietance miłych i bez gadania wykonujących polecenia piesków AB. Z osób, które znam w miarę dobrze – a ma ich kilka. Nie mówią głośno o tym, co myślą, bo mafioso działa i muszą być posłuszni. Jeden z wrocławskich poetów M Taranek – według mnie i wielu osób nawet tych związanych z BL jest to najbardziej utalentowany poeta tego miasta. Mimo że wysyłał swoje teksty na „połów” i mimo zapewnień jednego z jurorów którejś edycji, że dostanie się do finalistów – nie dostał się, nie było go nigdzie. AB nie lubi jak ktoś ma swoje zdanie. A Taran jest niewątpliwe osobą, która nie będzie lizała dupy – obojętnie, kto by to był.

Jeżeli jesteś początkującym poetą i masz zamiar wysłać swoje teksty na ich „warsztaty” to zrób to. Już teraz ci mówię będziesz miał pozytywne wrażenia. Po jakimś czasie, kiedy poznasz struktury, środowisko może wrócisz do tego tekstu i zapytasz:, czemu nie napisałeś abym tam nie przychodził/a.

Myślę, że nic się nie zmieniło dla osób z poza Wrocławia, które będą chciały wziąć udział w „warsztatach” będą musiały wybulić 100-200zło.''

PS 2

A z BL jest jak z miejskim klubem sportowym. Mimo że jest więcej niż tylko jeden klub w mieście to i tak miasto sponsoruje większą kasą TEN jeden MKS (niby główny). Reszta musi się cieszyć ochłapami. Póki z złodziej Dutkiew będzie działał, jako główny boss tego miasta nadal AB i jego BL – kasę mieć będą.

Pozdrawiam

i zacytuję klasyka BL "bo mi za to płacą"

Matafaka wrofak

I Konkurs Poetycki im. Iana Curtisa w Newsweeku

2011-01-17T09:44:00.000-08:00

http://www.redakcja.newsweek.pl/Tekst/Polityka-Polska/542443,I-konkurs-poetycki-im-iana-curtisa.html

obraz namalowany przez Pana Henryka Owsianko

www.owsianko.netgaleria.pl

I Konkurs Poetycki im. Iana Curtisa na Facebooku

2011-01-13T13:08:00.001-08:00

http://www.facebook.com/pages/I-Konkurs-Poetycki-im-Iana-Curtisa/180222252012006

Laura Makabresku

2011-01-09T08:03:00.000-08:00

short announcement of wounds from Laura Makabresku on Vimeo.

Bijemy mocno

2011-01-05T09:19:00.000-08:00

Bijemy mocno - tutaj :

RISOTTO POLSKIEJ POEZJI CZYLI O WIERSZACH SONNENBERG (POLEMIKA Z RECENZJĄ JOANNY BIELSKIEJ-KRAWCZYK)

ARKUSZE POETYCKIE SPP - !!!!

"Wielki ty jesteś, serc królu, poeto!"

2010-12-28T14:14:00.000-08:00

Witakowska, Witkowska, Wchowska, Wszowska.

Bądź poetą, bądź polonistą,

bądź pozerem, bądź.

POETYCKA GOMORRA CZYLI SYSTEMATYCZNE NISZCZENIE POEZJI

2010-12-18T14:17:00.000-08:00

POETYCKA GOMORRA CZYLI SYSTEMATYCZNE NISZCZENIE POEZJI

„Po czterdzieste siódme:

Jedynym przedmiotem Pisma jest miłość”

Rafał Wojaczek

Poezja jest dla nas miłością i to o nią walczymy. Ten artykuł powinien się zakończyć na tym zdaniu. Ale nie może bo czujemy się tutaj zobowiązani do napisania i wytłumaczenia na czym ma polegać nasza grupa. Najprościej jest powiedzieć: CHCEMY REWOLUCJI – MY JESTEŚMY REWOLUCJĄ. Ale za tym muszą iść nasze czyny.

Pracujemy nad Manifestem który na pewno wzburzy niektóre osoby ze środowiska literackiego. Osoby które myślą jak my pójdą tym tropem i będą zwalczać przeciwników rewolucji. Nie możemy zbyt wiele zdradzić ale jedną z najważniejszych rzeczy o którą walczymy jest wyeliminowanie tak zwanego „kolesiostwa”. Uważamy że poezja jest zbyt piękną dziedziną sztuki aby w taki sposób ja traktować. Chcemy Rewolucji w głowach nie tylko poetów, pisarzy ale tez zwykłych obywateli. Bo nie jednego z nas wprawia w zakłopotanie lub bardziej zażenowanie gdy się słyszy: O, piszesz wiersze, pewnie jak Mickiewicz. Ludzie! Zostawmy już w spokoju tego biednego Adama, zostawmy też o wiele lepszego Słowackiego , odłóżmy na bok, zabierzmy jej pióro tej nieszczęsnej dla młodych poetów Szymborskiej. Dajmy już im spokój. Będziemy walczyć aby przeciętny obywatel zmienił sposób myślenia, będzie to ciężka i krwawa rewolucja ale która taka nie była? Chcemy zrewolucjonizować wasz umysł! Chcemy aby Pan X lub Pani X usłyszawszy o poezji pomyślała- Wojaczek, Zadura, Świetlicki i ten do którego już wszyscy wszystkich porównują- Sosnowski. To jest do zrobienia, tylko trzeba się postarać, nie mówić tylko: ech, to napewno się nie uda. Takie myślenie powoduje że nasza epoka za X lat zostanie nazwana: Epoką nicości, epoką wulgaryzmów. Jeżeli my nie zadziałamy to kto ? Jezus ze Świebodzina wskaże ci drogę ? (jeżeli tak to słuszny Jezus).

Cieszymy się niezmiernie że w naszej grupie nie ma tylko osób bardzo młodych. Dołączają do nas osoby starsze, utytułowane i nadal wciąż buntownicze. Najmłodszy Rewolucjonista ma 18 lat a najstarszy 74.

Niech każdy z nas, dla kogo ważna jest literatura w życiu zapyta się samego siebie: Co ja zrobiłem dla literatury? Co mogę jeszcze zrobić dla literatury? Jak zmienić ją na lepsze?

Walczmy o to aby przeciwnicy Rewolucji nie mieli prawa głosu w tak ważnych sprawach dla nas jak np. Wygląd naszego dzieła, nie pozwólmy aby boss wydawnictwa niszczył naszą literaturę. Walczmy o swoje prawa. Dzieło ma być perfekcyjne dla artysty a nie dla bandyty za biurkiem swojej kapitalistycznej firmy. Drodzy czytelnicy przemawiamy do was o wsparcie dla naszego projektu, mamy dość widoku ludzi którzy w zamian za wydanie dadzą sobą pomiatać, podlizywaniem się tych osób do mafiosów polskiej literatury którzy wiedząc o tym lub nie wytworzyli coś podobnego do włoskiej gomorry. Ale u nas Poetyckiej gomorry. Zwalczajmy ją mówiąc prawdę. Nie pozwólmy na wmawianie sobie wymyślonej wizji współczesnej literatury – jakoż ona jest piękna w tym wydaniu.

Nie prosimy Was abyście byli kolejnymi kopiami Wojaczka, prosimy abyście byli sobą w tym co robicie. Nie wchodźcie bossom w tyłki i nie dajcie sobą pomiatać bo to jest Wasz czas. Bo Poezja jest warta tego aby o nią walczyć do końca. Nie wierzcie tym którzy wam powtarzają że: BRULION JEST WIELKI, PO BRULIONIE

możesz pisać tylko jak BRULIONISTA i pogódź się z tym. Ci ludzie nie zasługują na szacunek artysty.

My nie dyskryminujemy „Twojego pisania”. Jeżeli masz podobne zdanie do tego o co walczymy, to zapraszamy do nas. Bo Ladies and Gentelmen ogłaszamy stan wojny domowej. Poetyckiej Wojny. Poetyckiego Bombardowania Wrocławia, Dolnegośląska, Polski i całego świata – dobrą poezją i ludźmi, którzy nie boją się powiedzieć jak jest.

Zapraszamy także do wzięcia udziału w konkursie im. Iana Curtisa.

Mateusz Kulesza, Anna Czyrska.

Zapraszamy na nasze strony:

www.wrofak.blogspot.com (Mateusz Kulesza)

http://annaczyrska.blogspot.com/(Anna Czyrska)

Przeczytać noc w CRK

2010-12-16T12:09:00.000-08:00

Jak dla mnie świetna inicjatywa. Tylko szkoda, że w środku tygodnia. Niestety praca. Organizatorzy nie pomyśleli, że są też ludzie, którzy pracują. Osoby, które będą na tym projekcie bardzo proszę o przemyślenia po tym spotkaniu.

"Przeczytać noc" to cykl spotkań o charakterze literacko-performatywnym, polegających na całonocnym czytaniu wybranego utworu literackiego – od zmierzchu do świtu, bez robienia jakichkolwiek przerw. W ramach projektu prezentowane będą wybrane dzieła światowej i polskiej epiki.

Spotkania mają na celu wskazanie innego podejścia do lektury; czytelnicy uwolnieni od ograniczeń sytuacji bezpośrednich będą zachęcani do czytania uczestniczącego - wchodzenia w interakcję zarówno z tekstem, jak również innymi osobami. Zniesione zostaną różnice między (od)twórcą, a odbiorcą. Zaproszone do udziału w spotkaniu osoby ze środowiska literackiego (pisarze, krytycy, badacze) będą więc traktowane na tych samych zasadach, co pozostali uczestnicy.

„Przeczytanie nocy” to przekroczenie pewnej granicy – rozumianej dosłownie i metaforycznie. Jest to pokonanie własnej słabości fizycznej, znużenia; ale także wyznaczenie nowego obszaru porozumienia między czytelnikami - obszaru utworzonego poprzez wspólną fascynację odpowiednimi lekturami.

Pierwsze spotkanie, inaugurujące cykl, odbędzie się w najdłuższą noc roku (z 21 na 22 grudnia).
Czytana będzie powieść Louisa-Ferdinanda Céline’a – "Podróż do kresu nocy".

---------------
Galeria G23
ul. Kazimierza Jagiellończyka 10 C (w podwórku, na terenie CRK)
www.23.sitka.pl
www.crk.wroclaw.pl

---------------
Louis-Ferdinand Céline, właśc. Louis-Ferdinand Destouches (ur. 27 maja 1894 w Courbevoie na przedmieściach Paryża, zm. 1 lipca 1961 w Meudon) – francuski prozaik; pisarz i eseista, zwany "enfant terrible świata literackiego". Uczestnik I wojny światowej. Jeden z najważniejszych, najbardziej wpływowych i zarazem najbardziej kontrowersyjnych pisarzy XX wieku, prekursor egzystencjalizmu w literaturze, porównywany nieraz do Markiza de Sade. Z wykształcenia lekarz, co znalazło odzwierciedlenie w percepcji świata w jego powieściach. Innowator języka literackiego, który wzbogacił o argot i specyfikę języka mówionego, wyzwolonego ze składni francuskiej. Znany zwłaszcza dzięki skandalizującej powieści "Podróż do kresu nocy", określanej przez Jerzego Stempowskiego jako „powieść bez estetyzmu”. Wyróżniał się ostrym, prowokacyjnym stylem obfitującym w wulgaryzmy, pełnym ironii i czarnego humoru. Uznany za jednego z największych (obok Jeana-Paula Sartre'a, Alberta Camusa i Samuela Becketta) pisarzy opisujących kondycję człowieka XX wieku.

Konkurs Trwa!!

2010-12-12T04:55:00.001-08:00

CLOSED - OPEN

2010-12-09T12:37:00.000-08:00

Wrofak jest obecnie:

ale

są http://annaczyrska.blogspot.com/

http://ipopoezji.blogspot.com/

POE TY ? cka

2010-12-04T04:37:00.000-08:00

I Konkurs Poetycki im. Iana Curtisa

2010-11-29T10:33:00.000-08:00

Wyniki I Ogólnopolskiego Konkursu im. Iana Curtisa:
Zwyciężyła Majka Walencik, Gdynia.

Wyróżnienia:
1. Michał Wolny , Bytom
2. Marcin Polak, Kraków
3. Bogumiła Jęcek ,Łódź

Gratulujemy!

I Konkurs Poetycki im. Iana Curtisa

Regulamin:

Konkurs jest adresowany do poetów piszących po polsku, warunkiem uczestnictwa jest brak debiutu książkowego.
Zestawy powinny liczyć od trzech do pięciu wierszy. Zestawy powinny być przesłane w dwóch egzemplarzach.
.Celem konkursu jest wyłonienie utworów o dowolnej tematyce. Utwory nie mogą być wcześniej publikowane w prasie ani nagradzane w innych konkursach. Organizatorzy dopuszczają publikacje internetowe.
Za najlepszy zestaw wierszy autor ( lub autorzy) otrzyma finansową nagrodę lub (oraz) nagrody książkowe.
Prace konkursowe muszą być opatrzone godłem (pseudonimem), a do nich dołączona koperta z takim samym godłem, zawierająca dane autora (imię i nazwisko, dokładny adres, telefon kontaktowy, e-mail)

Nadesłanie prac oznacza akceptację warunków konkursu i regulaminu, którego ostateczna interpretacja należy do Jury konkursu.
W skład jury wchodzić będą organizatorzy konkursu oraz osoby związane z literaturą.
Autorzy udzielają zgody organizatorom na nieodpłatne publikacje zwycięskich zestawów w różnych publikacjach, w mediach oraz w wydawnictwach.
Termin nadsyłania prac trwa od 29 listopada 2010 i mija dnia 28 lutego 2011 roku.
Wyłonienie zwycięzców konkursu zostanie ogłoszone nie później niż 31 marca 2011 roku
Wyniki konkursu zostaną ogłoszone na gali we Wrocławiu. Miejsce gali zostanie podane do wiadomości publicznej 1 marca 2011 roku.
Organizatorzy nie odsyłają przesłanych zestawów z powrotem do autorów.
Organizatorzy konkursu: Mateusz Kulesza, Anna Czyrska, Andrzej Pańta, Martynika Kowalczuk oraz Kwartalik Prowincja
Zestawy prosimy nadsyłać z dopiskiem „Konkurs Poetycki” na adres:

Barnaba

Ul. Wygodna 13

50-323 Wrocław

Kontakt

Tel. 667 -389- 797

wrofak.blogspot.com

annaczyrska.blogspot.com

ipopoezji.blogspot.com

„ Nie ma i nie może być rewolucji bez kontrrewolucji.”

2010-11-27T05:28:00.000-08:00

Od czasy założenia bloga wiele się pozmieniało. Okazało się, że niektórzy przyjaciele są wrogami, że ten, kto spadá do zadku dalej będzie to robił. Tomiki, które kiedyś wydawały się dobre nabierają zupełnie innego znaczenia.

Dobrze, że w naszym życiu są prawdziwi przyjaciele, na których zawsze można liczyć. Mimo różnicy zdań zawsze można dojść do porozumienia. Jednak są ludzie, którzy uwielbiają wyniszczać innych, życzymy im jak najszybszego odwrócenia ról.

Na dniach ogłosimy konkurs poetycki. To będzie kolejny etap naszej rewolucji. Cieszymy się, że zainteresowała się nami prasa. To pokazuje, że nasz bunt nie idzie na marne.

Pozdrawiamy.

[Nie ma i nie może być rewolucji bez kontrrewolucji.]

Władimir Iljicz Uljanow Lenin

foto ze strony: http://www.karan.pl

Andrzej Pańta i kropka!

2010-11-25T17:13:00.000-08:00

Andrzej Pańta- co bym napisał to by było za mało. Poeta i .

Tabaka rogiem?

Czy umysł mówi do umysłu, czy

Tylko ciało przemawia ciałem?

Czy to, co było, dopiero się powtórzy,

A to, co będzie, nie jest nawet

Sękiem i tchem podróży?

Czy to, co mam, już dawno utraciłem,

A to, co budzi gniew, dodaje wiary?

Czy rozum jest tak tępy, że nie widzi związków,

Że luźne powiązania stają się konieczne,

Co śmieszy tak głęboko, gdy upokarza szczegół

Wtedy, gdy patrzysz w lustro, a to tylko ślepy mozół?

Mówi ci, że nie szkoda tych lat, bo nic nie jest stracone,

Co zionęło batem, nie było poniżone,

Gdy do skrótów dołącza się jeszcze głos trzewi:

A wtedy to naprawdę już niczego nie wiem.

Jestem tylko oddechem albo dłonią Bożą,

Dlatego się nie boję tego, co tak wszystkich trwoży.

Mnie tylko przerasta, dlatego akceptuję
Ową plamę na słońcu, która mnie przeżuje.

NA OBRZEŻACH STAJNI ŻYCIA SPOŁECZNEGO

Grasują kosmici

albo osobnicy podający się

za przedstawicieli obcych cywilizacji;

podobno gdzieś pod Lublinem

szaraki dokonali kidnaperstwa

uprowadzając pewnego

wieśniaka z furmanką, koniem i

sporą ilością czystego alkoholu w krwi,

aby poddać go pseudomedycznym zabiegom.

Wszyscy mieli bawić się znakomicie

i burak nie domaga się odszkodowania:

Stąd wcale nie dziwią mnie

wyniki ich „uczonych” dociekań:

Jak się bowiem okazuje, jedyną istotą

na Ziemi obdarzoną wyższą inteligencją

jest dyszel.

Pewnie w Afryce...

Z jakiego upiornego musisz korzystać leża,

skoro nigdzie nie ma ani puchu czy pierza?

Wokół tylko jeże i ostre, smocze ogony

ranią skórę boleśnie: Jak tu się, na Alohę,

uchronić przed tak dotkliwym zgonem?

O twardym łożu, bez puchu i pierza

ciągle jestem zadziorna, śliczna i świeża;

jak wściekła kocica mogę srożyć pazurki:

stąd nigdy do śmierci nie będzie mi z górki!

— I tak ciężkie jest życie pszczółki, oj, ciężkie…

Maciej Taranek czyli walka z cieniem

2010-11-24T14:48:00.000-08:00

Ladies and Gentlemen-

Maciej Taranek- Oi!Oi! poeta!

Boxer

Siedzę przez most, mosiężne liny podtrzymują ramiona

mostu, moje ramiona podtrzymują mosiężną głowę mostu.

Nie zwracałem uwagi w tamtą stronę, padał śnieg.

Opowiem historię. Bokser. Jadał posiłki w rękawicach.

Nie wybrałem go, on nie wybrał mnie. Powiedz twoje imię,

i skąd się tu znalazłeś, smutku? Naprzeciw mnie, łóżko

obok łóżka, tak zwyczajnie śmiertelny. Jeszcze raz

rozkołysz ogień we mnie, a opowiem historie:

Nomada

Samochody rozstąpią się jak morze czerwone.

Pasażerko autobusu snująca opowieść, od pętli do pętli,

wobec narracji stajesz się w jednej chwili celowym Man-

Moth’em. Chociaż, myślę że, wolałabyś nie. Rozdzierasz,

następnie kleisz strzępki. Ale co ja mogę o tym wiedzieć,

kiedy wszystko nagle cieknie, przepływa przez palce,

rozmywa się na ustach. Po prostu daj mi tylko jedną deskę

płaską jak piersi, tylko jedną brzytwę lśniącą jak spojrzenie.

Pasażerko autobusu. Wszystko co po sobie zostawiasz

to skasowany bilet i puste miejsce, przy oknie.

Gałgan

Nie wystarczy sił na ucieczkę, mogę zostać naniesiony na mapę.

Długość i szerokość geograficzna naczynek, nerwów i mięśni.

W jakim stanie? A odkąd zamieniłem konie na mechaniczne

nie miałby kto wywieść, i którędy skoro droga przypomina prujący się materiał.

Zrobię z tych strzępków lalkę i pozwolę jej zamieszkać we mnie

jak trudnej do wykrycia chorobie. Ona wbije swoją flagę.

Musicie zrozumieć, że w takie stany, drgania, kalki i echolalie

wprowadza zmięta kartka papieru, zwinięty w kłębek naród,

któremu wciąż rosną włosy, paznokcie.

Atlas

Jak w rzece słowa, tam obmywałem lepki od żywicy język,

przekładany jak dziecko przez kolana, któremu właśnie

wymierza się karę. I bałem się miotających błyskawic,

ich kaszlu, ugryzionej jabłonki, o której myślały że już jabłko

(na sie nie, mówiąc pestka słyszę pustka).

Gorzkie niech będzie barbarzyństwo wobec otwartych

przestrzeni umysłu, temu kto spoczął u stóp świata.

Mając na myśli olbrzyma dźwigającego na barkach mój dom,

sprężynę wolności, skręconą skorupę ślimaka: zataczam krąg,

ja jestem kłącze, ja jestem pęd, owijam się wokół, ssę.

Wyrastam na zewnątrz. Nikogo, niczego.

Czysty węgiel

Oto idea NSZZ Solidarność – a ja to pierdolę,

nie robię – oto Otton. Gniezno, Gdańsk, gusła.

Teraz wiem już gdzie, w którym wnętrzu,

której świątyni, szukać początku. Jak zacząć

pierwsze zdanie cytując ze wszystkich kronik.

Stoliku, kręta ścieżko wiodąca brzegiem

prostej rzeki i ty podkulony ogonie języka,

nakryjcie się. Gdyż nieraz przyszło mi tłumaczyć

dialekt pola, mieszkając i mieszając się wzajem

z bóstwami. Ucztując społem. Piłem i tańczyłem

wokół ogniska, jakby robiły to hordy dzikich pogan,

jakby kręciły się ich spódnice. I wtedy, u ujścia

tego wiru, odnalazłem siebie i uśmiechnąłem się.

Michał Krawiel - Kalifornia zalana śluzem

2010-11-24T04:06:00.000-08:00

Michał Krawiel, mieszka na Warmii, publikował papierowo i elektronicznie

Kalifornia 3- Hash

-1

Ja wcześniej paliłem papierosa na balkonie i obserwowałem panoramę Warszawy. Niektórzy zalewają się potem, a ona zalała się śluzem. Obserwuje jej łono i wejście do pochwy. Czuję się jak prowadzący diskowery czanel.

Pięć godzin wcześniej leży na zmrożonej ziemi i dusi się. Wszystko wciśnięte w podwórko, którego nie potrafię dokładnie opisać. Wiem, że był trzepak i ona na ziemi. Podnoszę ją. Jest teraz tak delikatna, że nie mogę się oprzeć podnieceniu. W naszych domach umierają partnerzy. Jeden po drugim. Przełom listopada i grudnia. Obniżona odporność i można po prostu zachorować. Jedziemy taksówką i pięć godzin później siedzimy na materacu. Ona jest tak wilgotna. Patrzę i wiem, że od początku samego powinienem się bać.

-2

Wsiadamy do taksówki. Wcześniej negocjujemy cenę, żeby dojechać na sam koniec Wrocławia. Jedziemy przez Mosty Warszawskie i wjeżdżamy w Kromera, gdzie kilka dni wcześniej typ zajebał dziadka nożem. Czterdzieści ciosów musiało zrobić niezły dżem z ciała. Zawsze fabryki. Cały czas fabryki i kwasy. Cały czas później wsiadamy do taksówek, pociągów, tramwajów i autobusów. Przesiadamy się i zmieniamy dworce. Chowamy się w klubach i wychodzimy tylko nocą.

-3

John Frusciante śni mi się. Siedzimy w warszawskim klubie przy starej maszynie do szycia. Nie ma zębów. Ja palę marlboro lighty. W softpacku. Jest bardzo późno. Jest tez listopad. A ja pije piwo łomża z butelki. Jestem strasznie zmęczony bo cały ranek spędziłem w pociągu i pod Opolem wsiadła gruba kobieta. Zajmując miejsce. Nie mogłem spać.

„U mnie jest kac. a kobiety to samo zło. wszystkie to dziwki. Mnie tam nigdy nie żal kurew”

Jakby w słuchawkach. Jakby status na fejsbuku albo gronie. John Frusciante nie istnieje. Siedzę sam w tym klubie.

„z punktu kulturoznawczego każda kobieta to dziwka”

Ustawiam status sobie tatuuje je na profilu. Na portalu. Na blogu. Bo jestem ostatnio strasznie publiczny w swoich emocjach i do bólu wykorzystuje możliwości łeb dwa zero.

-4

Mam lat siedemnaście i stoję pod blokiem na Powiślu. Na zewnątrz jest już gorzej, bo mam komiczna rudą brodę i włosy nachodzą mi na uszy. Jest grudzień i idą mrozy. Oddech już bez wydychanego dymu papierosowego. Mam w tym momencie coś z Rentona, bo akurat w nocy skończyłem czytać Trainspotting. Mam lat siedemnaście i erekcję.

Jest już prawie wiosna. Dawno nie byłem tak nakurwiony i jest to tak jebitnie banalne. W klubie stoi stary pank z równie starym jamnikiem. Z kasety leci Post Regiment. Starzy pankowcy powinni już umierać, jak ten typ który powiesił się kilka lat temu. Jego brat zszedł na serce jakiś czas później. Lata osiemdziesiąte się skończyły i tyle. W grudniu jej nie zajebałem, choć jej należało zajebiście mocno jej się należało. Już nie mam siedemnastu lat. Mam ich chyba z milion. Ona wygląda inaczej i jest równie ałt of kontrol jak ja. W tej grze są już nowe postacie i leki na uśmiech, bo czasami bywa smutno. Bywają też środki psychoaktywne i mnóstwo alkoholu. Coraz mniej jednak jest szans na happyend. Wygląda inaczej, jednak ja wciąż chcę się z nią pierdolić jak zimą na Kortowie. W sterylnej kuchni jednego z akademików.

Rozjebany jestem strasznie ja się układam wszystko drga i jest ciemno byłam u lekarza dostałam leki daj mi parę wymieszam z alko będę miał pizdę nie dam ja ich potrzebuję ja chcę się zajebać bo nic nie robię z ingliszem nie chce mi się patrzę i wiem że jestem teraz gonzo brakuje mi tylko kamery jestem jak Nick Cave i wiem że w tej chwili muszę zajebiście dryblować i jak Michel Jordan i Kobe Bryant jak Stomil w ekstraklasie w latach dziewięćdziesiątych jestem na swoim stadionie w klubie w którym spędziłem mnóstwo w chuj godzin byłem gwiazdą tam i zadawałem pytania i kurwa nagle przełamuje moją szczelną obronę strefową która nie dała sobie strzelić bramki i rzucić więcej niż osiemdziesiąt punktów w meczu robi to tak lekko że nie daję rady jak Messi jak Lebron James mój Denis Rodman i Rio Ferdinand wewnętrzny nie daje rady dotyka mnie ustami i kurwa znowu wiem że są w chuj miękkie i nie jestem już gonzo bo to ja powinienem przyprzeć ją do ściany jak kiedyś jakieś sto milionów lat temu i wjebać język w usta i czuć jak bardzo jest słaba delikatna i jak bardzo mam przewagę ale wiem że teraz nie jest tak łatwo zasady gry się zmieniły ja mam problemy kadrowe a ona ma mocniejszą ławkę trenerską ja jestem Gascoignem a ona młodym Owenem strzelającym gole na Euro jest jeden zero i teraz się broni i ja coraz bardziej się zajebuję i chyba nie będzie nawet remisu narracja jest z każdą minutą coraz bardziej emocjonalna i rwana

wydaje mi się, że tym razem wszystko pójdzie okej. Mam takie zajebiste przeczucie, że teraz na pewno zrobię jej krzywdę. Muszę to zrobić, bo lubie kończyć rzeczy, ale kurwa dotąd tego nie zrobiłem. Nazywać je po imieniu. Wyglądam paskudnie. Bardzo źle. Nie wychodzę z domu. Tylko co najwyżej do sklepu, ale mam zapas jedzenia na kolejne trzy dni i fajek. Jak się skończą papierosy, to spokjnie skręcę coś z kiepów. Mam ich dużo. W zasadzie nie chodzi o to, że jakoś cierpię. Nie ma tu nic do rzeczy kategoria miłości. Lowe lowe fak.

-Powiedz mi, bo to ważne. Bardzo, ale to bardzo importent bejbe- pytam teraz w tym momencie. Jestem łysy i nie wyglądam fajnie.

-Jestem teraz szczęśliwa- mówi ja mam na to wyjebane. Chcę dokonać kilku rzeczy.

-Zajebałbym tobie teraz w twarz, wiesz?- chciałbym to dopchnąć jak nóż w jej płaski brzuch z pępkiem który ma dziurkę po kolczyku. Nie wiem czy teraz go ma, bo nie mogę jej rozebrać. Chciałbym to skończyć. Pozamiatać nas. Wóz albo przewóz.

-Pięścią w oko. Jedno. Drugie. Żeby zapuchły i nie będę ich już więcej widać- nic nie mówi, nie bi się. Wie, że tego nie zrobię. To byłoby zbyt brutalne jak na to co było. Bardziej boi się, że ją zgwałcę. Tak dla zasady. Oblewając ją spermą, bo specjalnie dla niej nie waliłem konia od kilku tygodni. Żeby mieć pełne jądra.

-Pamiętasz kurwa jak rozjebałem swoje całe życie. Ułożone od a do z/ specjalnie dla tego, że chciałem bawić się w pościgi i ruchanie. Dla jebanych przygód. Jak okłamywałem wszystkich i tworzyłem przemyślane kłamstwa, żeby spędzić z tobą noc. Chcieć spedzić kolejne. Jakie to było zajebiście banalne. Ja pierdolę- nie patrzy na mnie. Pewnie się nabija, bo wiedziała, że tak będzie. Teraz rucha ją ktoś, kto na pewno nie jest mną. Bo ja nie mam jej pod sobą, ani też na mnie.

Pierdolona Kalifornia. Zawsze pojawia się kiedy myślisz, że już nie ma na nią opcję. Za każdym razem jesteś bliżej i bliżej. Później jest smutno w nocy. Po prostu i pojawia się tępa prędkość. Bez przestrzeni. Jak walenie powietrza.

Łapię ją za włosy. Ciągnę za sobą do samochodu. Otwieram bagażnik. Wrzucam tam. Niech leży.

-Jedziemy do Kalifornii- rzucam jej zamykając bagażnik. Wsiadam do samochodu. Odpalam go, choć nigdy nie prowadziłem. Nie jest to teraz ważne. Nie będzie lekko. To nie jest zabawa. To ril fakin lajf. Trzeba było się ze mną nie pierdolić, każdy może się wkurwić. Wszystko ma swoje granice, przekraczanie ich nie jest przyjemne. Wiąże się to z przykrościami.

Gadasz mi, że nie może my tego dopchnąć bo masz u siebie w domu kogoś, kogo ruchasz od kilku tygodni w sposób co najwyżej mało przyjemny. Dając mi dzień w dzień tekstowe dowody, że jesteś bardzo sucza. Nocami na Pradze dajesz mi dowody, że jesteś bezwzględna, a teraz martwisz się. Oj nie wierzę. Dlatego wkładam palce w twoją cipkę. Bardzo szybko zapominasz o swoim domu na Powiślu. To jest tak kurewsko proste.

Jedziemy dość szybko, bo kiedy zauważą twoją nieobecność, to na pewno ruszą ze swoimi fakultetami i umiłowaniem do lansu w pościg. Nie mam ochoty nawet na nich wszystkich patrzeć. Chcę jak najszybciej dojechać do granicy i zapalić jointa. Śniegu już nie ma. Pamiętasz jak pierwszy raz padał? Wtedy widzieliśmy się jakoś w grudniu. Siedzieliśmy w Lasku Kabackim, a ja później jechałem autobusem za dwadzieścia pięć złotych. Skupiam się na mało istotnych szczegółach. Pokażę tobie jak jest w Kalifornii i nie będziesz miała już ochoty już wrócić. Syndrom sztokholmski.

Dużo na początku gadaliśmy przez internet. Później dużo smsów. Później spotkania. Telefony. Pada deszcz. Jadę tak szybko, że jak nie wyluzuje, to zatrzyma mnie policja. Jesteś bardzo cicha w tym bagażniku. Prawie jakby ciebie nie było. Jakbyś nie istniała. W sumie jakby ciebie nie było wcale, to byłoby lepsze. Zdrowsze dla mnie. Kiedy tak jadę robi się jakby bezchmurne niebo. Gwiazdy przypominające pryszcze wyskakują po kolei. Układają się w konstelacje. Nawet nie zdajesz sobie sprawę jak konstelacje były kiedyś w moim życiu ważne. Jak samoloty. Nie obchodzi cię to pewnie. Masz wyjebane.

We Wrocławiu zatrzymuje się blisko nasypów i kupuję żelowe dildo. Jest już taka wiosna, że hoho. Na południu zawsze jest szybciej niż na Warmii. W Kalifornii zawsze jest ładnie, musisz mi uwierzyć. W drodze do granicy zatrzymuję się na leśnym parkingu.

-Jesteś taka delikatna, wiesz? Taka jesteś właśnie teraz najlepsza. Jak leżysz i nic nie jesteś w stanie zrobic- mówię jej to teraz, bo naprawdę czuję się całkiem fajnie z jej wyglądem. W tej chwili. Teraz. Tak skupiona. Tak mnie to podnieca i oczywiście musiała to zepsuć, bo postanowiła krzyczeć. Wsadzam jej z tego powodu dildo w usta.

-Za karę ssiesz do granicy- zamykam bagażnik. Wsiadam. Słucham pank roka.

Nie śpię od momentu tego samochodu. Wydaje mi się jakbym nigdy w życiu jeszcze nie spał. Układnie siebie do snu wydaje mi się całkowicie obce, mało kompatybilne z teraz. Spanie dla frajerów. Prawdziwy gonzo nie śpi. Ciekawe czy już ruszyli jej wszyscy znajomi za mną? Przeczesując wszystkie meliny na północy, nie wiedząc o tym, że ja ich zmyliłem i uderzam od południa. W końcu trochę poznałem te okolice, elementy biograficzne bywają niesamowicie ważne.

Nie lustrowali moich portali społecznościowych, tam znaleźliby wszystkie wskazówki. Ślady w cyberprzestrzeni są nie do zatarcia. Nie trzeba być detektywem, żeby zauważyć co się święci. Wszystkie powiązania jak neurony na fejsbuku i gronie.

Są już palmy i jest ciepło. Nie wiem jak się masz, bo jestem zbyt skoncentrowany na tym co widzę. Przestałem się tobą interesować już sto lat temu. Teraz mam na głowie już tylko siebie i moje odczucia związane ze zmianą klimatu, której nie da się nie zauważyć. Niestety wszystko podlega przemijaniu, no może oprócz Kalifornii. Ona jest od zawsze. Wysłałem już kilka mmsów do znajomych na Warmii. Muszą wiedzieć, że ze mną wszystko jest okej. Ostatnie moje wyjazdy były dość bolesne, przecież słuchaliśmy wtedy Deftones. Markowi zrobiłem dziurę w potylicy. Przez włożenie w usta pistoletu i oddanie strzału. Nie było lekko.

Zatrzymuję samochód. Jest już całkiem ciemno. Słyszę szum oceanu. Zdejmuję przepocone buty. Wyrzucam śmierdzące skarpetki. Czuję pod stopami ciepły asfalt i idę w stronę szumu. Teraz piasek, jaki on jest zajebisty. Podwijam nogawki, żeby odsłonić łydki. Nie pamiętam już o niej. Mam teraz wszystko.

Wypieram całość do czasu pierwszych liści.

Laura Makabresku

2010-11-23T08:03:00.000-08:00

Laura Makabresku – pisze baśnie i fotografuje, studiuje filologię polską, śni.

biegli w sprawach nocy, osłuchujemy piekło:

oddycha mocno i wyraźnie.

wciąż jeszcze pozwalasz mi dotykać jego ciepłych trzewi. robię to tymi samymi dłońmi, którymi dotykam potem ciebie i czeszę włosy, na których śpisz. jak się czuję? zgubiłam wszystkie cienie, które nie pozwalały mi od siebie odstąpić. pozwalam zbliżyć się do ciała światłu i pierwszym, niepewnym oddechom Boga.

ona nie potrafi mówić już inaczej, jak tylko wyciszonym, niepewnym głosem. ciało jest ciągle spocone i drży - to w ciele dokonuje się egzorcyzmów nad tym złem, które niesie się wraz z krwią i nigdy nie wiadomo, jak daleko zajdzie, jak głęboką ciemność przyciągnie ze sobą, zaszczepi. w gorączce powtarza się nie swoje słowa, nie gojące się sny. ona powtórzy więc za poetą: `słowo to truchło. umyjmy je, uczeszmy, oko mu odwróćmy w stronę nieba`. ale to właśnie słowo ją ubodło i porzuciło. a teraz zasnuło się w ciemności, czeka. i co dalej? dalej chciała mówić głosem czułym i ciepłym, jak to, co przyniosła jej na sobie twoja skóra. ale ciało nad ranem stało się zimne i prawie umarłe. i nie doniosła do świtu żadnego śladu, który by upewnił, ugłaskał, pozwolił na jeszcze chwilę snu. słowo zdrętwiało i teraz czuć w palcach gładkość lodu, chłód pierwszej nocy zimowej.

odpowiedz, czy moglibyśmy odejść bez słowa?

wytaczam moją krew przeciwko tobie.

tutaj jesteśmy tylko my: rozmyte, zacienione ja,

które wykrzywia się na szafie i głośne ty, które

ją otwiera.

patrzymy na siebie przez lustro

(wielkie, zapajęczone lustro,

które rozciąga się między tymi

ciałami, co się siebie boją, jak

wilki).

jesteśmy dwa, obce sobie bieguny,

z których jeden wciąż płonie, drugi,

w kącie, obejmuje się lodem.

CO WYROSŁO ZA OKNEM, DZIEWCZYNKO, ŻE BOISZ SIĘ ZA PARAPET WYSUNĄĆ STÓPKI?

zeszłej nocy ktoś wyprowadził z naszego pokoju światło. światło wyprowadziło się za okno, za księżyc i jeszcze trochę w lewo, powiedziała ona. dzieci będą się bać, dzieci będą się bać. od wczoraj wieczorem spacerujemy po pokoju z kadzidłem, wokół wyrastają ołtarze i onej coraz bardziej chce się kochać. ona mówi, że jezus nie miał czasu a potem umarł na krzyżu.

ONEJ NIE DANO DOTKNĄĆ MĘŻCZYZNY.

w starej szafie babki, zamiast letnich sukienek, wisiały dawniej ciężkie skóry w kolorze alabastru, w które przebierały się jej dojrzewające córki, a potem wnuczki. wszystko działo się po cichu, w samym środku zimy. chłopcy umierali, ale ich zapach nie znikał, pozostawiając ślady na dziewczęcych ciałach, więc babka zaczęła szyć świeże skóry, które nie znały jeszcze dotyków ani głodnych ust. ona nigdy nie zaglądała do starej szafy babki. czasem bała się, że gdyby któraś z nas ją otworzyła, to wypadłyby z niej ciała tych wszystkich chłopców, o których babka była zazdrosna. teraz schody, którymi szło się na strych, porósł mech i długa broda dziadka. dziadek od czasu pogrzebu wciąż siedzi w swojej ruchomej piwnicy i głaszcząc kota, czeka na śmierć.

PO ŚMIERCI LUDZIE ZDEJMUJĄ SKÓRY I NIE MOGĄ SIĘ DOTYKAĆ.

ONA NIE CHCE UMIERAĆ.

ona siedzi nago w prawym brzegu każdego z jej obrazów. miejsce na oczy wypełniają teraz twarde grudki ziemi, przyniesione jesienią z pogrzebu babki. przez jedno z płócien, co noc, parami, wchodzą do mieszkania sarny, ociekające jeszcze gęstą, brązowozłocistą farbą, nierównomiernie rozłożoną na ich kościstych grzbietach, rozrywających górne fragmenty obrazu.

BABKA ZAWSZE POWTARZAŁA, ŻE NIEBO TO JEST ZIMNY BRZUCH BOGA:

GDY KTOŚ GO PRZETNIE, TO WYPADAJĄ Z NIEGO NASIONA.

Z NASION WYRASTAJĄ POTEM PTAKI, Z KTÓRYCH BABKA ROBI NA WIELKANOC SUSZONE BUKIETY.

w którymś momencie ona przestała być tą Złą, która wnosi do mieszkania deszcz i stada nieoswojonych wilków. pogłaskała mnie po buzi, potem zaczęła malować obrazy, przez które przychodziły do nas sarny. w szpitalu było ich pełno. ona pozwalała bawić się z nimi znerwicowanym pacjentkom, które straciły głowy, jakby to były serca ich ukochanych chłopców. babka często powtarzała, że wszyscy ci, którzy za bardzo kochają, muszą mieć serce rozłożone pod skórą, dlatego gdy ich boli, chcą je wyciąć żyletką.

W SZPITALU, WSZYSCY POD RĘKAWAMI NOSILI BLIZNY PO WYCINANIU SERCA.

ONA WYMYŚLIŁA, ŻE ZAMIAST BANDAŻY BĘDZIEMY NOSIĆ BŁĘKITNE, PLASTIKOWE BRANSOLETKI.

GDY LEKARZE KOŃCZYLI DYŻUR, ONA ROBIŁA Z WARIATEK KRÓLEWNY.

WILK, SKÓRA DZIEWCZYNY I KOŁDRA Z POWIEKI

ona przykłada twarz do wody. woda obejmuje szczelniej niż szkło, mówiła babka, nim wypadła z dziurawego okna na drugim piętrze kamienicy. nie zatrzymała jej siwa wstążka zahaczona o gwóźdź we framudze, nie zatrzymało jej lipcowe powietrze, pełne kurzu i ulicznego piasku. babka leży teraz na drugiej stronie podwórka, skąd czasem wykopują jej spróchniałe kawałki dzieci dozorcy albo ich czarny dog.

W MIEJSCU PO BABCE WYROSŁO WIOSNĄ DRZEWO, KTÓRE OD RAZU BYŁO STARE.

o babce nikt nie mówił głośno, bo nawet bez ciała potrafiła wracać i wydłubywać krzywymi palcami oczy ze starych twarzy sąsiadów. dzieciom babka zabierała jedynie po małym wycinku skóry, najczęściej z łydek. teraz zszywa je w nową skórę, żeby wrócić, gdy ona poczuje się za bardzo samotna i stanie w oknie drugiego piętra kamienicy.

ONA NIE BOI SIĘ ŚMIERCI, BO BABKA SZYJE DLA NIEJ NOWĄ SKÓRĘ Z DZIECI.

od tamtego czasu woda zrobiła się bardziej gęsta: gorąc rozpuścił szminkę na ustach i włosy. ona raz jeszcze przykłada twarz. sok z wanny wpada do uszu, potem robi się głucho, jak w świecie pod pościelą, albo w ziemi, gdzie babka wyszywając nowe skóry, podgląda swoje okno na drugim piętrze.

10.

W CIAŁO ONEJ PRZYCHODZĄ NOCĄ SARNY

ona nie śpi. na stoliku obok łóżka leży drewniana szczotka z włosami, rozlany wosk, światło. kłębki włosów na szczotce wyglądają jak skulone pająki. jest cicho. nocą nie koszą trawy, wyrastają nowe drzewa. z zamkniętymi oczami ona zawsze pachnie żywicą, jak nasze lasy na prześcieradłach, jak konfitury babki z włosów, zamknięte w słoikach z miodem.

11.

wszyscy siedzimy przy stole w kuchni. babka trzyma w rękach zapaloną gromnicę. ona patrzy, jak jej pomarszczone dłonie wygładza powoli topiący się wosk. babka od dawna nie czuje już bólu. jest tak, jakby umarła, ale mogła jeszcze do nas mówić; siedzimy wpatrzeni w trzęsące się okno, wszyscy mną z nerwów żółtą ceratę w kwiaty. dziadek kaszle, ssie głośno miętowe cukierki i wymienia spalone żarówki. ona najbardziej lubi dziadka. siedem lat temu, gdy zgubiły się z siostrą, babka płakała a dziadek szukał ich w studni. wczoraj ona pomyślała, że to byłby ładny grób.

DZIADEK WOLI, ŻEBY SPALIŁO MU SIĘ JEDNO PIĘTRO,

NIŻ ŻEBY STRAŻACY ZALALI WODĄ CAŁY DOM.

ona pamięta, jak matka pracowała na noce a pijany ojciec nie wracał do domu. zawsze przed wyjściem wołała je do kuchni po dwie łyżeczki syropu na kaszel. siostry zasypiały na podłodze, przytulając wspólnego pluszowego misia, którego kupiły z dziadkiem na cyrkowym straganie. miś miał dziurę w brzuchu. nad ranem matka znajdowała siostry z kawałkami trocin zaschniętymi na policzkach.

MATKA PŁAKAŁA I PODAWAŁA NAM PO DWIE ŁYŻECZKI

HYDROXYZINUM, ŻEBYŚMY NIE UMARŁY ZE STRACHU.

12.

twoje dłonie zostawiają ślady na ciałach, w których nas nie ma. co noc ona i ja zamykamy lalkom oczy, połykamy szkło i z daleka śpiewamy kołysanki do twoich lepkich snów, które odbywasz w cudzym łóżku. łóżku, w którym nas nie ma. widziałam to na rysunkach braci siedzących na szczycie karpat. gdy byłam mała przerażały mnie ich głowy dziko porośnięte świerkami, ich ciała wypełnione po same gardła ziemią, ciężką od listopadowych deszczy. skóry mieli tak bardzo przezroczyste, że widać było przez nie ich ciężkie wnętrza, pełne różowego, pełzającego robactwa, którym karmiły się okoliczne ptaki. na rysunkach braci pojawiały się nagie dziewczyny o idealnie nastrojonych krtaniach. mechaniczne słowiki, do których dorysowywano potem złote klatki i bogatych właścicieli. ostatniej nocy pomyślałam, że ona i ja mogłybyśmy wypiąć serce i umieścić je na twoim sosnowym nakastliczku, jak żywą pozytywkę, do której mogłabyś przykładać ucho, gdy byłoby ci smutno. dobrze wiesz, że ona ma ciało, które można nastroić tylko precyzyjnie ciepłymi palcami. ciało rozedrgane jak wnętrze słowika, który obserwuje twoje unoszące się za każdym oddechem żebra, jakby szukał swojej złotej klatki, w której mógłby śpiewać i po cichu umrzeć.

Odra

2010-11-23T07:25:00.000-08:00

Odra i jej arkusze- Awangarda w sztuce

Cegła czyli Karol

2010-11-23T06:48:00.000-08:00

Cegła

Gdzie jesteś ?

Stan Wojny

2010-11-22T06:08:00.000-08:00

To jest nasz bunt. I będziemy się buntować cały czas. Będziemy walczyć z kłamcami i oszustami. My mówimy jak jest jeszcze nie pamiętam, aby ktoś powiedział coś złego na Wielebnego Bursztynka. My zaczęliśmy. Niektórzy powiedzą, że zamykamy sobie drogi do swojego rozwoju. Jeżeli tak myślisz czytelniku to jest mi ciebie żal. To znaczy, że jeszcze nie jesteś gotowy na zmiany, to znaczy być może, że ich nie chcesz. Nasza trójka (ja, Ania, Martynika) kochamy punk-rocka. A w nim nie ma zasad. Tak samo w poezji. Ale Punkrock jest nieprzekupny, tam nikt nie wchodzi sobie w tyłek. Wszyscy o coś walczą, właściwie walczą o to samo. Bursztynek chce zarabiać pieniądze i ok.- niech zarabia, ale czy musi być to kosztem wydawania słabiutkich poetów? Reklamowania kichy i wmawiania innym, że to jest wielkie dzieło. Dostałem ostatnio książkę Williama Carlosa Williamsa „Spóźniony Śpiewak” – to jest na pewno dobra poezja, ale czy w przekładzie J. Hartwig? No to poczytajmy ją sobie:

Czerwona Taczka

Tak wiele zależy

czerwonej

taczki

lśniącej

po deszczu

obok białych

kurcząt

Tak. To się wydaje w biurowym syfie literackim. Ale żeby nie było otwieram książkę na przypadkowej stronie- (15s)

Mujer

Ach, czarny kocie perski!

Czy twoje życie nie było

już dość nędzne z powodu potomstwa ?

Zabraliśmy cię, żebyś wypoczął na tej starej

farmie jankeskiej – samotnej

i zasobnej w polne myszy

żyjące wśród wysokiej trawy-

a teraz wracasz do nas

w takim stanie?

O, czarny kocie perski!

Tak to przecież taka oryginalna i świetna poezja. Zarobić trzeba dać babci Hartwig i zarobić też musi Bursztynek - Artur mógłby powiedzieć: Zarabianie na zmarłych stało się moją pasją. Jest więcej tomików wydanych przez biuro – które były reklamowane, jako Wielkie, Piękne, ah oh ech dzieła. Ale o nich już, kiedy indziej.

Ladies and Gentelmen ogłaszamy stan wojny domowej. Poetyckiej Wojny. Poetyckiego Bombardowania Wrocławia dobrą poezją i ludźmi, którzy nie boją się powiedzieć jak jest.

Song o nas ?

http://www.youtube.com/watch?v=KTpg3BMCBuU&feature=related

laj laj

2010-11-21T16:40:00.000-08:00

Artur Bursztynek i Komnata Bursztynków

2010-11-21T16:09:00.000-08:00

Artur Bursztynek i Komnata Bursztynków - już w kinach!

BIURO LITERACKIE NOWA REKLAMA

2010-11-21T09:51:00.000-08:00

BIURO LITERACKIE

NOWA REKLAMA

Kamil Brewiński czyli pozycje płodowe

2010-11-21T04:53:00.000-08:00

Dziś u nas pierwszy poeta, który myśli jak my: Kamil Brewiński. Jego wiersze są pełne buntu są mocne są prawdziwe. Kamil nie boi się powiedzieć prawdy o ludziach typu Artur Bursztynek. Po prostu wali w mordę.

Mieszka w Lublinie.

Tytuł

Rozkładam się w pokoju na amerykance
z gazetą typu Odra w pozycji płodowej
patrząc na czarne plamy milczę jak zaklęty
bo co można powiedzieć gdy robią to za mnie
zajebiście to robią owady insekty
w sumie przejść się na spacer ale sierpień śmierdzi
drukiem i akacjami dlatego zasypiam
a tam jest jeszcze gorzej można w coś uwierzyć
rozłożyć się w pokoju na amerykance
patrzeć na czarne plamy milczeć jak zaklęty
z gazetą typu Odra w pozycji płodowej
bo co można powiedzieć gdy robią to za mnie
zajebiście to robią owady insekty
w sumie można na spacer ale sierpień śmierdzi
drukiem i akacjami dlatego się przespać
a tam jest jeszcze gorzej można w coś uwierzyć
rozłożyć się w pokoju na amerykance

miss stanów Idaho i Ohio co jest bez znaczenia

H.W.D.S.P.

jego wynieśli mieszkanie jest polem sadzy

nie mogę chodzić po mieście nie chcę roznosić

zresztą on w jakimś zakładzie również nie chodzi

przecież nie można pobrudzić śladów zostawić

jeszcze obczają: niesprawny piecyk gazowy

że luka w ścianie i niedomyte paluszki

i będą pytać z nieco większej odległości

co zobaczyłem w luce jaki obrót rzeczy

dlatego zostaję: pokój łazienka balkon

przedpokój drzwi pokój drzwi drzwi balkon łazienka

drzwi spalony piecyk za oknem bez piecyka

jestem nikim pokój pole sadzy łazienka

balkon któregoś dnia przywiozą naprawiony

jebać pożarną straż tak jebać straż pożarną

Śmierć

wielki poeta w Chinach ? jebać poetę w Chinach

jak ty się tutaj czujesz ? bo ja jestem żółty
tak Sahara wylała Rivanol na ranie
piszę o własnych siłach proszę to zrozumieć
nie chodźcie na imprezy kamienie na szaniec
oprzyjmy się na ścierwie rozum jest tu krótki
jaka jest teza wiersza ? zamydlić ci oczy
pokazać metafizykę niczym mydełko fa
pamiętam stare radia to nas rajcowało
ty miałaś spory posłuch który mnie zamroczył
chodziłem po kościołach pomodlić się za Ra -
bez zbędnego pieprzenia za to żółte ciało
wielka poetka w Chinach - skośnooka cipka
zespala podzespoły w stalowym hangarze
za miskę ryżu z waty - byłaś taka słodka
upadłem teraz nisko mam głowę na szynach
jedzie pociąg z daleka wiadomo co jest da -

- lej.

sex,porno, narkotyki

2010-11-20T14:37:00.000-08:00

Już w sprzedaży nowy numer RITY DAUN a w nim:

Jacek In-Glotta-In-fossa o propozycji tańczenia w nowej edycji "Tańca z Gwiazdami" oraz Artur Bursztynek i jego tomik "Jestem maczo, jestem mafijaso, jestem wielki miś Gestapo" w rozmowie z Wisią Pułką. Oraz wiele wiele więcej: sex,porno, narkotyki, rodowicz, krzyżówki, horoskopy czyli 1% Poezji i Prozy w cenie 0,50zło. Tylko w najlepszych kioskach.

Artur Bursztynek - Gestapo Polskiej Literatury

2010-11-19T15:42:00.000-08:00

Zdecydowanie nasza ulubiona postać ze środowiska literackiego. Wielki Brat i jego nowa pasja. Ladies and Gentelman tylko tutaj i tylko u nas, człowiek który pomagał w założeniu zespołu Polifonia Squad , a także napisał teksty do płyty Kaji Paschalskiej. Ale dziś jest u nas- przed państwem Artur Bursztynek zwany przez przyjaciół z sekty „Gestapo Polskiej Literatury”.

Artur z konikiem

Artur i jego hardcorowa dusza

Oooraz szczyt jego umiejętności:

Artur TheChippendales

Ale mamy dla was jeszcze jeden prezent w pakiecie:

Singiel z płyty Kaji Paschalskiej (tekst Artur Bursztynek)

Polifonia Squad

oraz poeta, prozaik, romantyk - nowy tomik i taniec z jego przyjacielem

Jacek In-Glott-In-Fossa- "Heil JPII 100% muder fuker bejbe"

Zagłosuj na swojego Arturka w naszej ankiecie!

Heil Biuro!

kulesza&czyrska&youBrother

Jaki festiwal takie dupy.

2010-11-19T08:37:00.000-08:00

Mikrofestiwal- dzień Odry.

Długo myślałem o tym czy jest sens zakładania tego bloga i po wczorajszych traumatycznych przeżyciach podjąłem decyzje – o to powstał.

Dlaczego traumatycznych? Wczoraj doszło do mnie do mojej żony i naszej przyjaciółki Anny, że polska poezja jest na samym dnie. Ten festiwal (chyba jak każdy festiwal) miał na celu ratowania poezji i poetów(!). Oczywiście to im nie wyszło, bo cały charakter tego festiwalu to ćwiczenia wchodzenia w dupę. Znalazłoby się paru poetów, którzy mają widoczną siłę w swoich tekstach i oni tam czytali- ale więcej takich poetów było na widowni. Nie jeden z nich pokazałby „Gwiazdeczką” jak się powinno czytać swoją poezje, jak powinno się podnosić poziom polskiej literatury. Niestety coraz więcej jest bufonów, spadající do zadku i innych wygodnickich.

Odbył się też turniej jednego wiersza, które zawsze są niesprawiedliwe, ale cóż. Wygrał za nazwisko czy za tekst?

Za tekst. Za osobowość. Za nazwisko.

Nie będę już tego później dręczył, ale teraz: tłumaczenie jurorów, że był to tekst, który się najbardziej wyróżniał jest kłamstwem. 1000zło za jeden wiersz? Czy aż tak był dobry? Czy aż tak zwycięzca potrzebował gotówki, że zlitowali się jurorzy i Ladies and Gentlemen - sprzedali się.

Dobrej nocy życzę.

Boguś, Anna, Manželka, Leszek - 4ever

PS II

Wczoraj na festiwalu Pani na zdjęciu chciała przejść- wstałem i przesunąłem się. Usłyszałem niebiański jej głos: nie jestem kobietą że trzeba wstawać. Odpowiedziałem: dlatego też wstałem.

Jaki festiwal takie dupy.